خدامعشوقي بي همتا

به نام او که چون من تنهاست

برای کنار ٍ هم گذاشتن واژه ها٬

دست قلمم بیش از آنچه فکر کنی خالی است...

و بیش از آنچه فکر کنی احساس می کنم به نوشتن مجبورم !

شاید این هم خاصیت ِ داشتن این صفحه ی مجازی است ؛

میان جاده که می آمدم ، سرم پر از فکر بود

فکرهایی از آن دست که به هر نیمه ای که می رسیدم

احساس می کردم بیش از این رخصت پیش رفتن ندارم

چیزهایی مثل ِِ

آینده

رفتن

ماندن

حالا اما اندیشه ای نیست برای به واژه آوردن..

توصیف زیبای ملا صدرا

... خداوند بی‌نهایت است و لامکان وبی‌زمان 

  اما به قدر فهم تو کوچک می‌شود

 و به قدر نیاز تو فرود می‌آید

 و به قدر آرزوی تو گسترده می‌شود

 و به قدر ایمان تو کارگشا می‌شود

 و به قدر نخ پیرزنان دوزنده باریک می‌شود...

 پدر می‌شود یتیمان را و مادر             

 برادر می‌شود محتاجان برادری را

  همسر می‌شود بی‌همسرماندگان را

  طفل می‌شود عقیمان را

 امید می‌شود ناامیدان را

  راه می‌شود گمگشتگان را

 نور می‌شود در تاریکی ماندگان را

  شمشیر می‌شود رزمندگان را

 عصا می‌شود پیران را

  عشق می‌شود محتاجان به عشق را

  خداوند همه چیز می‌شود همه کس را...

  به شرط اعتقاد، به شرط پاکی دل، به شرط طهارت روح، به شرط پرهیز از معامله با ابلیس

 بشویید قلب‌هایتان را از هر احساس ناروا

 و مغزهایتان را از هر اندیشه خلاف

 و زبان‌هایتان را از هر گفتار ناپاک

 و دست‌هایتان را از هر آلودگی در بازار...

 و بپرهیزید از ناجوانمردی‌ها،ناراستی‌ها، نامردمی‌ها!

 چنین کنید تا ببینید خداوند چگونه

 بر سفره شما با کاسه‌ای خوراک و تکه‌ای نان می‌نشیند

  در دکان شما کفه‌های ترازویتان را میزان می‌کند

 و در کوچه‌های خلوت شب با شما آواز می‌خواند...

 مگر از زندگی چه می‌خواهید که در خدایی خدا یافت نمی‌شود ...؟

«موزيك...»

«  سايه »  غم مخور

                       خدا با ماست

خدا ميبيندت اكنون

خدا مي گويدت حالا

          خدا اينجاست

              خدا با ماست            

                       دلا درياست

                          پر از غوغاست

                                      خدا با ماست

خدا آيينه اي از ماست

تو« سايه» غم مخور

                      اينبار خدا با ماست

الهي بشكنه غصت  تموم شه بغض بي علت

الهي كه به هفت  دريا

                        بري ازآسمون بالا

ببيني توي اون دنيام

      خدايي هست كه هست با ما           

تو« سايه » غم مخمور حالا

خداي ما حاضر است اينجا

                      همين حالا

                                       همين الان

                                      خدا اينجاست كنار ما

اگر بنده ی با ایمان به درگاه خداوند دعایی
کند که به صلاح حال او نباشد خداوند به دلیل لطف و
مرحمت خود دعای او را اجابت نمی کند.
دختر جوانی را می شناختم که هر روز دعا می کرد تا با پسری از
اقوام خود ازدواج کند.
او حتی از فکر سر نگرفتن این ازدواج نیز بر خود می لرزید و در دعا
های خود هرگز جرات نمی کرد صلاح خداوند را بخواهد.چون انقدر
عاشق پسر بود که تصور اینکه ازدواج با او به صلاحش نباشد نیز از
ذهنش خطور نمی کرد.پس از مدتی پسر با دختر دیگری ازدواج کرد و
چند ماه بعد مشخص شد او فردی هوس باز و عصبی بوده است.بعد از
این اتفاق دختر که از لطف خداوند بسیار شکرگزار بود هنگام دعا این
عبارت را به کار می برد:
((خدایا کاری کن تا با ان کسی که تو صلاح می دانی ازدواج کنم.))
به زودی با پسری ازدواج کرد که همه ی خصوصیات فرد قبلی را
داشت ضمن اینکه هوسباز و عصبی نیزنبود.
بنابراین بهترین دعا،سپردن امور به دست خداوند است.انسان باید
مسئله یا مشکل خود را تماما به عقل کل بسپارد منتظر بماند تا خداوند
خود مسئله اش را حل کند.چون یکی از دلایل مستجاب نشدن دعا
دخالت انسان در کار خداوند است. اغلب انسان پس از دعا کردن به
درگاه پرورگاربه دلیل بی ایمانی،خود دست به کار می شود و به دلیل
اضطراب و نا آرامی کارها را خراب می کند.انسان در صورتی میتواند
زندگی خود را به خداوند بسپارد که این حقیقت را دریابد که خداوند
چیزی جدا از او نیست.خداوند در درون هر انسانی وجود دارد و همه
ی موجودات تجلی ذات پاک او هستند.
ارتباط با خداوند ایمان است و صدای ما تنها از راه
ایمان به گوش خدا می رسد در غیر این صورت
سخن ما دعا محسوب نمی شود.
بنابراین پس از اینکه کارها را به دست عقل کل سپردیم باید با ایمان،
منتظر اجابت خواسته ی خود بنشینیم و بدون رهنمود یا هدایت دست به
کاری نزنیم،تا خداوند خود خواسته ی ما را به انجام برساند،باید
بگوییم:
خدایا اگر لازم است که کاری انجام دهم رهنمودی
برایم بفرست.
عقاب در میان جانداران همنوع خود یک عمر طولانی دارد. او قادر است تا ۷۰ سال زنده بماند. اما برای رسیدن به این سن و سال باید یک تصمیم مهم بگیرد.

پس از گذشتن ۴۰ سال نوک دراز و تیز عقاب خمیده شده و چنگال های فرسوده و ضعیف او دیگر توان و کار برد پیشین برای به چنگ آوردن شکار خود را ندارد. پرهای ضخیم و کلفت به سینه اش چسبیده و مانعی اساسی در پروازهای سرنوشت ساز او می شود. در چنین موقعیتی عقاب بیش از دو راه در پیش ندارد. یا بمیرد و یا برای بقاء عمر دست به یک تغییر و تحول اساسی که ۱۵۰ روز بطول می انجامد بزند.
عقاب راه دوم را برگزیده و برای این تغییر و تحول به سوی یک کوه بلند که بر روی آن لانه و کاشانه او قرار دارد پرواز کرده و بر روی یک صخره سنگ فرود می آید. در آنجا منقار خود را آنچنان بر روی این صخره کوبانده و این کارِ دردناک را ادامه می دهد تا منقارش کاملاً متلاشی شده سپس منتظر می ماند تا منقار جدید او دوباره رشد کند. با منقار جدید ناخن های کهنه و فرسوده خود را کشیده و بعد از تحمل درد و رنج فراوان در انتظار درآمدن ناخن های جدید خود می شود. و بالاخره با ناخن های تازه و تیز خود پرهای چسبناک و کهنه را از سینه جدا کرده و با صبر و شکیبایی چشم براه پرهای تازه و جدید خود می شود.
پس از اتمام این پروسه ی دشوار و طاقت فرسا که ۵ ماه بطول می انجامد، عقاب پرواز معروف خود را که پرواز تولد دیگری است، آغاز کرده و ۳۰ سال دیگر به حیات خود می افزاید.
عقاب دست به چنین تغییر و تحول سخت و دردناک می زند زیرا او باید بین زنده ماندن و مردن یکی را انتخاب کند که او انتخاب اولی را گزیده و برای آن هزینه سنگینی می پردازد.
نیاز انسان به تغییر و تحول مانند عقاب بین زنده ماندن و مردن نیست. او می تواند بدون تغییر و تحول اساسی به عمر خود بیافزاید. اما نکته ی اساسی در این است که آیا هدف انسان زندگی کردن است یا زنده ماندن. تفاوت اساسی بین این دو در این است که زندگی کردن یعنی داشتن هدف و این هدف است که به انسان انگیزه برای زندگی کردن می دهد و او را به یک نیروی خلاق و پرتوان در جامعه تبدیل می کند. برای زنده ماندن نیروی محرکه ای وجود ندارد و انسان فقط در یک نقطه ثابت در جا می زند. زندگی کردن یعنی حرکت به جلو که این حرکت خود مستلزم تغییر و تحول دائمی در رفتار و کردار بشر است.
تغییر و تحول برای خیلی از انسان ها کار ساده ای نیست، زیرا آنها ترجیح می دهند که در جایگاه راحت طلبی خود باقی مانده و وضعیت سخت و پر رنج خود را تحمل کنند. تا اینکه دست به اقدامات لازمه برای خلاصی از این وضعیت ناخوش آیند بزنند.
شاید در انتظار دست غیب و معجزه آسائی هستند که آنها را از این مهلکه نجات بدهد. این راحت طلبی برای خیلی از این افراد تبدیل به یک عادت شده است.
همانطوریکه در مقاله های پیشین در «پیام آشنا» اشاره کردم، بدست آوردن عادات خوب بمراتب آسانتر از ترک عادات بد است.
هنگامی که عادات خوب وارد سیستم فکری می شوند عرصه را بر عادت های زشت تنگ کرده و جایی برای آنها باقی نمی گذارند. اطاقی را در نظر بگیرید که هوای آن قابل تحمل نیست برای اینکه این هوای کهنه از اطاق خارج شود می بایستی پنجره ها را باز کرده و هوای تازه را به اطاق راه داد تا هوای کهنه از اطاق بیرون رانده شود.
عادت های منفی هم باید بوسیله عادت های مثبت از مغز انسان به بیرون رانده شوند. عادات مثبت از افکار مثبت سر چشمه می گیرند. هر چقدر تحولات فکری بطرف مثبت گرایی سیر کند آثار آن در رفتار و کردار انسان بیشتر هویدا شده، جای خود را بیشتر و بیشتر در یک زندگی سعادتمند باز می کند و پس از مدتی جزئی از زندگی می شود. این تحولات در باروری استعدادها، توانمندی ها و خلاقیت انسان تأثیر قابل ملاحظه ای خواهد داشت.
باید توجه کرد که پروسه ی تغییر و تحول بدان معنی نیست که به گرفتاری ها و مشکلات زندگی توجه نکرد با مشکلات باید با یک دیدگاه مثبت نظر افکنده، کمبود و کاستی ها را با صبر و شکیبایی از سر راه برداشت.
زندگی بدون چالش مانند رفتن به دانشگاه بدون کسب دانش است.
از مشکلات نباید هراسید و دیگران را مقصر دانست. مشکلات را باید جزئی از زندگی دانست. زمانی که دیگران را مقصر بدانید رفع مسئولیت کرده و با این کار توانمندی تغییر و تحول را از خود می گیرید.
مقصر دانستن این و آن اتلاف وقتی بیش نیست. این کار افکار شما را از مسیر اصلی که مربوط به خود شماست دور کرده و شما را بطرف توجیه کردن عوامل خارجی که کاربردی در راه حل مشکلات نخواهند داشت سوق می دهد. ممکن است موفق شوید به دیگری این احساس گناه را بدهید که او مسئول گرفتاری های شما است ولی هزینه ای که برای این کار می پردازید این است که از این مشکلات و گرفتاری ها تجربه ای یاد نگرفته و از آن ها در آینده استفاده نکنید.
پس چه بهتر که بجای قبول مظلومیت قبول مسئولیت کرده و برای رفع مشکلات دست به تغییر و تحول اساسی زده و همانند عقاب پرواز تولد دیگری را آغاز کرد